De koloniale geschiedenis van contractarbeid en de doorwerking ervan verankeren in het Nederlandse collectieve geheugen
Toen de afschaffing van slavernij naderde, zochten Surinaamse planters naar nieuwe arbeidskrachten. Tussen 1858 en 1874 kwamen ruim 2.500 Chinezen — voornamelijk uit de Hakka-minderheid — als contractarbeider naar Suriname. Na 1874 stopte de werving door Chinese emigratieverboden, hoge kosten en het feit dat veel mannen na vijf jaar terugkeerden, mede omdat vrouwen geen toestemming kregen mee te emigreren.
Op 5 juni 1873 arriveerde het eerste schip met Brits-Indische contractarbeiders. Tot 1916 volgden 64 schepen. Anders dan bij de Chinese contractarbeid werden ook vrouwen geworven, al waren zij aanvankelijk sterk in de minderheid. Ruim 34.000 Brits-Indiërs bleven uiteindelijk in Suriname.
Tussen 1890 en 1939 kwamen 32.956 contractarbeiders uit Nederlands-Indië naar Suriname. De werving ging gepaard met misleiding en mensenhandel. Onderweg en bij aankomst vielen doden; ziektepercentages lagen tussen de 30% en 40%. Op de plantages heersten slechte woon- en werkomstandigheden, armoede en een groot vrouwentekort. De contractueel vastgelegde terugkeer werd lang niet altijd nagekomen.
Naast de grotere contractarbeidersgroepen uit China, India en Java kende Suriname ook kleinere groepen zoals uit Madeira en andere regio’s. We willen hun verhalen verder onderzoeken en beter zichtbaar maken binnen de bredere geschiedenis van contractarbeid.
Initiatiefnemers
.svg)
Bikram Lalbahadoersing
Vertegenwoordiger van de Hindostaanste gemeenschap
Hariëtte Mingoen
Vertegenwoordiger van de Javaanse gemeenschap
Melvin Chang
Initiatiefnemer Chinese gemeenschap
